تعداد واحدهای مستقر در هر طبقه از ساختمان، تأثیر مستقیمی بر معماری داخلی، چیدمان فضاها و حتی میزان آرامش صوتی ساکنان دارد. در پروژه‌های مدرن، معمولاً طبقات میانی یا پایینی به‌صورت ۴ واحدی و طبقات فوقانی به‌صورت ۲ واحدی یا تک‌واحدی طراحی می‌شوند تا پاسخگوی سبک‌های زندگی گوناگون باشند.

در طبقات چهار واحدی، تمرکز اصلی طراح بر حذف فضاهای پرت، مدیریت راهروها و ایجاد چیدمانی کاربردی در ابعاد متناسب است. چالش اصلی در این تیپ‌ها، حفظ حریم صوتی درب‌های ورودی و جلوگیری از دید مستقیم واحدها به یکدیگر در لابی طبقات است. در نقطه مقابل، طبقات کم‌واحد (مانند واحدهای دو واحدی در طبقات بالایی) دست آرشیتکت را برای طراحی پلان‌های عریض، دوکله و با نورگیری مستقیم از چند جهت باز می‌گذارند. در این واحدها، دیوار مشترک میان همسایگان به حداقل می‌رسد، سالن‌های پذیرایی دلبازتر و بدون ستون‌های مزاحم شکل می‌گیرند و امکان تعبیه تراس‌های وسیع و قابل چیدمان فراهم می‌شود؛ انتخابی ایده‌آل برای کسانی که اولویت اولشان آرامش و حریم خصوصی حداکثری است.